چه قدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی...
چه قدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس
کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوزم دوسش داری.......

چه قدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی      
و اون وقت آروم زیرلب بگی : گل من باغچه نو مبارک

به آدمها که فکر می کنم... میبینم که همه تنهان... همه...

همه با اینکه میدونن تنهایی چقدر سخته... اما بازم همدیگرو تنها میذارن...

همه در گیر یه شوخی بزرگ به اسم زندگین که جدی گرفتنش...

روزایی که میتونن خوش باشن با غم میگذرونن...

روزایی میرسه که از دوستی با غم پشیمون میشن...

اما خوشی با اونا قهره...بر نمیگرده...

                                              تنها مرگ اس ت که دروغ نمي گويد !!!

هر بار خدا می گفت: از قطره تا دریا راهیست طولانی راهی از رنج

 وعشق و صبوری هر قطره را لیاقت دریا نیست .

قطره عبور کردو گذشت  قطره ایستاد و منجد  شد روان شد و راه افتاد 

قطره بخار شد و بهااسمان رفت و هر بار چیزی از رنج و عشق و صبوری 

اموخت تا روزی که خدا گفت :امروز روز توست روز دریا شدنت خدا قطره

 را به دریا انداخت و  قطره طعم دریا را چشید اما  ...

روزی قطره به خدا گفت :از دریا بزرگتر هم هست؟

خدا گف :اری هست .

قطره گفت پس من ان را می خواهم بینهایت را .

خدا قطره را گرفت و در قلب ادم گذاشت و گفت : اینجا بینهایت است

ادم عاشق بود و قطره به دنبال کلمه ای می گشت تا عشق را درآن بریزد

اما هیچ کلمه ای توان سنگین عشق را نداشت.

ادم تمام عشقش را درون یک قطره ریخت،قطره از قلب عاشق عبو  کرد

وقتی از چشم عاشق چکیدخداگفت:حالا توبینهایتی.

چون عکس من در اشک عاشق است  .

دلم گرفته ای خدا مثل هوای بارونی

                                          مثل دل سیاه شب مثل غم زمستونی

دلم گرفته زین هوا از این سکوت بی صدا

                                          دلم گرفته از همه از این دلای بی خدا

دلم می خوادپر بکشم برم به اسمون دور

                                          برم یه جای خالی از نفرت و کینه و غرور

برم یه جای با صفا خالی از نیرنگ و ریا

                                          یه جا که نباشه اثری از کینه و دل سیاه

دلم گرفته ای خدا از آدمه آدم نما

                                         دلم گرفته واسه حرمت عشق بی ریا

زندگی منشوریست برای رفتن و راهی شدن

مسیری برای با هم بودن

برای هم دلی و هم زبونی

اما افسوس

افسوس که ما مسیر خود راگم کرده ایم

افسوس که در خیال باطل بسر می بریم

افسوس که فکر میکنیم می شود راه را می شود تنها پیمود

افسوس که خیال میکینم با پشت پازدن به قیدها میشود راه را آسان پیمود

اما نه از مسیر خبر داریم نه از پایان

می خوام که تنها بمونم

از این قطار عاشقی

می خوام یه بار جا بمونم

قلب منو بهم بده

می خوام که عاشق نباشم

قلب تو هم مال خودت

می خوام دیگه رها باشم

اگه بهت می گم برو،

نه اینکه دوستت ندارم

دوست دارم ولی می خوام

پا روی قلبم بذارم

تنهایی خیلی بهتره

هم واسه من هم واسه تو

دلم داره می ترکه

تو رو خدا زودتر برو

برو و راحتم بذار

می خوام که تنها بمونم

از این قطار عاشقی

می خوام یه بار جا بمونم

روزی خدا با لبخند به من گفت : ببینم دلت می خواهد برای مدتی دنیا رو تو بگردونی ؟

گفتم : بله به امتحانش می ارزد

بعد پرسیدم : محل کارم کجاست ؟

چقدر حقوق می گیرم ؟

کی برای نهار می رویم ؟

بعدازظهر کی مرخص می شوم ؟

خدا گفت : اون گردونه رو بده به من !!

این طوری حتما کار دنیا رو به هم می ریزی !

واقعا جای فکره که این آدمیزاد کیه ؟

به کجا می خواد بره  ؟ اصلا از کجا اُمده که این چنین شتابان می خواد بره ؟

واژه زندگی و عشق رو به چه معنا می دونه ؟

اصلا ولش مگه من آدمیزاد نیستم !!

خودم موندم این حرفای که بین ما رد و بدل میشه یعنی چی ؟ واقعا یعنی چی ؟

به نظر من آدمیزاد قدرت درک زندگی و عشق و نداره

و تنها چیزی که درباره ما صدق می کنه حرفای عاشقانست

نمی دونم شاید هم نظر من این باشه شاید هم کسایی باشن که با من هم عقیده هستند .

وآخرین جملمو بگمو و تموم

و این که آخر همه عشقای دنیا و همه دوستی ها یه خنجریه به نام نامردی که نفس آدمو درجا می گیره

منو ببینی ؟ اگه نیمه شب بیای بیرون شهر کنار فلان باغ میبینمت

مجنون که شیفته دیدار لیلی بود چندین ساعت قبل

از موعد مقرر رفت و در محل قرار نشست.

نیمه شب لیلی اومد و وقتی اونو تو خواب عمیق دید از کیسه ای که به همراه

داشت چند مشت گردو برداشت و ریخت تو جیبهای مجنون و رفت.

مجنون وقتی چشم باز کرد خورشید طلوع کرده بود آهی کشید و گفت:

ای دل غافل یار آمد و  ما در خواب بودیم.افسرده و پریشون برگشت به شهر.

در راه یکی از دوستانش اونو دید و پرسید: چرا اینقدر ناراحتی؟!

و وقتی جریان را شنید با خوشحالی گفت: این که عالیه !

آخه نشونه اینه که لیلی به دو دلیل تو رو خیلی دوست داره !

دلیل اول اینکه: خواب بودی و بیدارت نکرده! و به طور حتم به خودش گفته :

اون عزیز دل من که تو خواب نازه پس چرا بیدارش کنم؟!

و دلیل دوم اینکه: وقتی بیدار می شدی گرسنه بودی و لیلی

طاقت این رو نداشت پس برات گردو گذاشته تا بشکنی و بخوری !

مجنون سری تکان داد و گفت: نه !

اون می خواسته بگه:

تو عاشق نیستی ! اگه عاشق بودی که خوابت نمی برد !

تو رو چه به عاشقی؟ بهتره بری گردو بازی کنی !

حالا به نظرتون کدومشون درست گفتن؟

حسرت

یک طرف هزاران خواهش و یک ظرف هزاران آرزو و آن طرف همه راستگویان. ای بی دل و با دل من هم راست

می گم اما از ته دل می گم.

ای خدا کاغذ خط خطی کردن هم شده واسه ما کار.چقذر بیچاره ایم ما. ببین بیچارگی ما را. می دانم ولی

می کنم. آخه یکی نیست بگه تو کجا و این حرفا کجا ؟

من آنقدر در دنیای خیالم گمشده ام که به خدا وقتی خود خودم را تصور می کنم وحشت می کنم. با خود می گم ای بابا چی بودی و چی شدی ؟ مگه تو همون نبودی که همیشه بر اوج بودی ؟ چی شد ؟!!!

من دیگر امروز نمی گم غرق اشکم. غرق خونم، خونی به سیاهی دل نامرد قلم که هی سیاهی ست که

می کشد بر این لوح سفید. دلم آنقدر گرفته مثل اینکه اهل خانه اش را تکه تکه کردند اما ای دل، دلت برا کی

می سوزه ؟ برا صاحب خانه ی سنگدلت ؟بی خیال. هی می گم بی خیال اما همه خیالا تو این بی خیالی ست.

تو که مرام دوستی داری می دونی چی می گم. شیشه ی دلم نازک نیسم سنگ دوستان خیلی بزرگه، خانه ی دلم خیلی کوچیک نیست غم دوست و دشمن زیاده، صبر ایوب ندارم اما انتظار پایان ندارد.

آخه من از چی و از کجا بگم. یکی شاعر می سه از زلف تا پای یار همه توصیف می شه اون یکی فیلسوف می شه...من چی بگم. من که هیچ کدام نیستم. من نفرینت کنم، من خیلی دوستت داشته باشمف من عاشقت باشم یا چی ؟ کدوم را می خواهی ؟ گاهی با خود می گم بچه شئی بابا ببین اومدی کجا گیر کردی. مردم را باش و خودت را.بی خیال شو این همه طعنه زدن کمت نبود. تو حتی از یار هم ثمری ندیدی تا چه رسد دوست.باز گفتم برای من خنجر دوست هم خوش است اگر دانم چرا می زند ؟

یکی میگه بابا رفتی دست به دامن کی شدی ؟ اون اگه دوست داشت بلای جونت نمی شد! اگه می رفت لا اقل پشت سرش را هم نگاه می کرد. من می گم باشه من هم خدایی دارم اگه زمان اینجا می ایسته شما همه حق اما... .

گشت آلوده به خون حضرت هابیل٬

از همان روزی که فرزندان «آدم»٬

زهر تلخ دشمنی در خون‌شان جوشید٬

     آدمیّت مُرد!

گرچه «آدم» زنده بود.

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند...

از همان روزی که با شلاق و خون٬ دیوار چین را ساختند...

   آدمیّت مرده بود.

بعد٬ دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب٬

گشت و گشت٬

قرن‌ها از مرگ آدم هم گذشت.

ای دریغ٬

                                    آدمیت برنگشت!                          
قرن ما

روزگار مرگ انسانیت است...!!!

سینه‌ی دنیا ز خوبی‌ها تهی‌ست...!

صحبت از آزادگی٬ پاکی٬ مروت٬ ابلهی‌ست

روزگار مرگ انسانیت است:

من٬ که از پژمردن یک شاخه گل٬

از نگاه ساکت یک کودک بیمار٬

از فغان یک قناری در قفس٬

از غم یک مرد در زنجیر               

حتّی قاتلی بر دار

اشک در چشمان و بغضم در گلوست...!

وندرین ایام٬ زهرم در پیاله٬ زهرمارم در سبوست.

مرگ او را از کجا باور کنم؟

صحبت از پژمردن یک برگ نیست.

وای! جنگل را بیابان می‌کنند.

دست خون‌آلود را در پیش چشم خلق پنهان می‌کنند!

هیچ حیوانی به حیوانی نمی‌دارد روا...

آنچه این نامردمان با جان انسان می‌کنند!

صحبت از پژمردن یک برگ نیست..

فرض کن: مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست..

فرض کن: یک شاخه گل هم در جهان هرگز نیست..

فرض کن: جنگل ٬ بیابان بود از روز نخست!